25-09-2007, 11:47 PM
Yeryuzunun yaratilis,yasamin var olus sebebidir SEVGI.
Yaratici; insani sevgiyle yaratmistir.Tum yarattiklarini da sevgiyle yarattigi insanin emrine vakfetmistir.
Varligini,yasamini kendisine borclu olan insandan da karsiliginda en cok kendisini sevmesini dilemis,istemistir. Kendisini sevmeyi meleklerde oldugu gibi secimsiz mumkun kilma kudretine sahipken, insani onemsemesinden,sevgisinden dolayi irade verip ozgur birakmistir.
Sevgi ispat ister.Rabbimiz ispatlamis.Onemsedigi, sevdigi insanin hayatini idame ettirebilmesi icin, her seyi dusunmus.Hava,su,gunes,toprak…O kadar sevmis ki ,kendi ruhundan uflemis, can vermis. Cismini " en guzel surette" yaratmis.
Tum ihtiyaclari olan unsurlari dogar dogmaz kullanimina sunmus. Ruhunun ihtiyaci olan tum guzellikleri dogumuyla birlikte emrine amade kildigi gibi en gucsuz aninda gonullu,severek, tum ihtiyaclarini karsilayacak, koruyup-kollayacak "Anne" adli bir melegin kollarina teslim etmis.
Severek ,isteyerek onun tum ekonomik ihtiyaclarini karsilayip,gerektiginde kendi canini geri plana alip, tehlikelere karsi kol kanat geren "baba" gibi bir koruyucu vermis.
Erginlik yasinda ruhi ve fitri ihtiyaclarini giderecek,neslinin devamini saglayacak,yuregini muhabbetle,huzurla dolduracak "sevgili" yaratmis.
Yaratici'nin sevgisinin ahretteki adi ise "cennet" olmus.Kendisini sevenlerin sevgisini yasantisiyla ispatlayanlarin ahret odulu. Peki bu ispat nasil olmali? Sadece Anadolu tabiriyle"kuru-kuru gadan alam" demekle is bitermi? Yada pazarlikli bir sevgimi? "Allah'im! Benim su,su ihtiyac ve isteklerimi verirsen seni severim(!)" mantik(sizlig) i mi?
Insanin Allah'a sevgisinin ispati, en degerli,hayati organi (et parcasi olan kalp degil) yureginde bas koseyi baska hic kimseyi O'nun sevgisine es tutmadan tahsis edebilmesidir.Tatli canini hic dusunmeden Canan'inin yoluna feda edebilmektir.
Ibrahim misali cok sevdigini,En Sevgili'ye kurban etmek icin yuz ustu yatirabilme kararliligini,atese hic dusunmeden atlayabilme yurekliligini sergileyebilmektir.
Habib'inin "Bir elime ayi, bir elime gunesi verseler de yinede davamdan vaz gecmem" deyip dimdik ayakta durabilmektir.
Sevginin insan insana boyutuna baktigimizda; yine pazarliksiz olmalidir sevgi. " Ben seni severim ama………"?????? Benim gibi dusunursen,benim sevdiklerimi seversen,benim dediklerimi yaparsan!!!!!
Yaratan'in yarattigi fitrata aykiri yasamayan tum insanlari "amasiz" sevebilmektir gercek SEVGI.
Dostu,sevgiliyi kendi kaliplarimiza sokmaya calisip, "sen bu cerceveye uymuyorsun, o halde ya benim istedigim gibi ol, yada ben seni sevmem" bencilligini yenebilmektir SEVGI.
En ufak bir kusurunda, hatasinda,kendimizi dev aynasinda gorup, seyredip onlarin kusurlariyla da guzel oldugunu fark etmemekte israrci olmamanin adidir SEVGI.
Isteklerimiz dogrultusunda hareket edip, dusunecek insan imal eden fabrikalar olmadigina gore; Olsaydi da bunlarin kimlik, kisilik sahibi duyguyu, sevgiyi,yasami paylastigimiz, canimiz, cananimiz INSAN lar olmayacagini, birer ROBOT mesabesinde olacaklarini idrak edip,
Sevip, yarattiklarini sevelim, Yaratan'dan oturu.
Yaratici; insani sevgiyle yaratmistir.Tum yarattiklarini da sevgiyle yarattigi insanin emrine vakfetmistir.
Varligini,yasamini kendisine borclu olan insandan da karsiliginda en cok kendisini sevmesini dilemis,istemistir. Kendisini sevmeyi meleklerde oldugu gibi secimsiz mumkun kilma kudretine sahipken, insani onemsemesinden,sevgisinden dolayi irade verip ozgur birakmistir.
Sevgi ispat ister.Rabbimiz ispatlamis.Onemsedigi, sevdigi insanin hayatini idame ettirebilmesi icin, her seyi dusunmus.Hava,su,gunes,toprak…O kadar sevmis ki ,kendi ruhundan uflemis, can vermis. Cismini " en guzel surette" yaratmis.
Tum ihtiyaclari olan unsurlari dogar dogmaz kullanimina sunmus. Ruhunun ihtiyaci olan tum guzellikleri dogumuyla birlikte emrine amade kildigi gibi en gucsuz aninda gonullu,severek, tum ihtiyaclarini karsilayacak, koruyup-kollayacak "Anne" adli bir melegin kollarina teslim etmis.
Severek ,isteyerek onun tum ekonomik ihtiyaclarini karsilayip,gerektiginde kendi canini geri plana alip, tehlikelere karsi kol kanat geren "baba" gibi bir koruyucu vermis.
Erginlik yasinda ruhi ve fitri ihtiyaclarini giderecek,neslinin devamini saglayacak,yuregini muhabbetle,huzurla dolduracak "sevgili" yaratmis.
Yaratici'nin sevgisinin ahretteki adi ise "cennet" olmus.Kendisini sevenlerin sevgisini yasantisiyla ispatlayanlarin ahret odulu. Peki bu ispat nasil olmali? Sadece Anadolu tabiriyle"kuru-kuru gadan alam" demekle is bitermi? Yada pazarlikli bir sevgimi? "Allah'im! Benim su,su ihtiyac ve isteklerimi verirsen seni severim(!)" mantik(sizlig) i mi?
Insanin Allah'a sevgisinin ispati, en degerli,hayati organi (et parcasi olan kalp degil) yureginde bas koseyi baska hic kimseyi O'nun sevgisine es tutmadan tahsis edebilmesidir.Tatli canini hic dusunmeden Canan'inin yoluna feda edebilmektir.
Ibrahim misali cok sevdigini,En Sevgili'ye kurban etmek icin yuz ustu yatirabilme kararliligini,atese hic dusunmeden atlayabilme yurekliligini sergileyebilmektir.
Habib'inin "Bir elime ayi, bir elime gunesi verseler de yinede davamdan vaz gecmem" deyip dimdik ayakta durabilmektir.
Sevginin insan insana boyutuna baktigimizda; yine pazarliksiz olmalidir sevgi. " Ben seni severim ama………"?????? Benim gibi dusunursen,benim sevdiklerimi seversen,benim dediklerimi yaparsan!!!!!
Yaratan'in yarattigi fitrata aykiri yasamayan tum insanlari "amasiz" sevebilmektir gercek SEVGI.
Dostu,sevgiliyi kendi kaliplarimiza sokmaya calisip, "sen bu cerceveye uymuyorsun, o halde ya benim istedigim gibi ol, yada ben seni sevmem" bencilligini yenebilmektir SEVGI.
En ufak bir kusurunda, hatasinda,kendimizi dev aynasinda gorup, seyredip onlarin kusurlariyla da guzel oldugunu fark etmemekte israrci olmamanin adidir SEVGI.
Isteklerimiz dogrultusunda hareket edip, dusunecek insan imal eden fabrikalar olmadigina gore; Olsaydi da bunlarin kimlik, kisilik sahibi duyguyu, sevgiyi,yasami paylastigimiz, canimiz, cananimiz INSAN lar olmayacagini, birer ROBOT mesabesinde olacaklarini idrak edip,
Sevip, yarattiklarini sevelim, Yaratan'dan oturu.